martes, 30 de noviembre de 2010

Sin noticias de Mou.

Llegaba el Madrid de Mourinho con su aureola de equipo superior, rocoso, goleador y compacto; pero salió ridiculizado del Camp Nou, que presentaba un lleno hasta la bandera con un ambiente espectacular.

Empezaba el partido con un ritmo trepidante por parte del Barça, ya que el Madrid aunque se presentaba con más expectativas que nunca, no acababa de entrar en el partido. En los primeros compases el Barça ya merodeaba con peligro la portería defendida por Iker, el mejor de los blancos ayer, y eso que no tuvo su mejor día, así en el minuto 3 de partido, Messi controló un balón algo escorado, armó la pierna y la puso en el palo contrario con una suave vaselina. Primer aviso. El Madrid en vez de reaccionar se empeñó en colocar su defensa adelantada, lo que facilitó el juego entre líneas de los dos bajitos, Xavi (espectacular su partido) e Iniesta. Así en el minuto 10, Andrés (héroe nacional) mandó un pase entre líneas por alto al que no llega Marcelo, y Xavi ante la salida de Casillas la eleva con sutileza colocando el 1-0.

Después del gol, parecía que el Madrid se estiraba, ya que en un ataque bien llevado por Di María, éste dispara con potencia y colocación a lo que responde Valdés con un paradón, su única intervención en todo el encuentro. Después de esto el Barça siguió a lo suyo, y en el minuto 20 cae el segundo, en una jugada colectiva que define a este equipo, que tocó la pelota de un lado para el otro durante 1 minuto dando 21 pases sin que el Madrid la oliese; así llegó el balón a Villa que desbordó a Ramos, chutó Iker no bloca y Pedro empuja ante la pasividad de Marcelo.

De aquí al descanso, una falta botada por Cristiano muy pegada al palo, y un tiro lejano de Messi que se marchó fuera. También parece que en el 38, Valdés derriba a Cristiano en el área; algo que la caverna mediática cree que iba a producir un cambio en el partido, me da la risa porque tal y como estaba jugando el Madrid no creo que hubiera pasado de ser nada más que el gol de la honra.

Tras el descanso Mou parecía reaccionar, pero con un estilo que sólo él entiende sacando a Lass por Özil, su jugador más creativo, pensando quizás en no recibir más goles, pero…

Así, el Barça siguió a lo suyo, tocando y tocando, pero de una manera brutal como si jugaran desde infantiles juntos; porque tocaban sin ver sabiendo que a donde orientaban el pase allí estaría un compañero. Hasta que en el minuto 9 de la reanudación, empezó el espectáculo Villa; primeramente recibiendo un pase entre líneas de Iniesta, aunque en posición dudosa, y fusila a Casillas, 3-0. Y 3 minutos más tarde, en el 12, Messi mete un pase magistral de unos 40 metros que recibe Villa encara a y marca cruzado, 4-0.

A partir de aquí, el Madrid se desquició y el Barça lo bailó literalmente, de hecho yo pienso que si Guardiola no hubiese cambiado a Villa (que recibió una ovación atronadora) por Bojan, que marró unas buenas claras ocasiones, el marcador podría haber sido más abultado. El Barça redondeó la manita en el 90, con una contra mortal por la banda de Sergio Ramos (fatal todo el partido) que culmina en el corazón de área Jeffren, que acababa de entrar por Pedro 4 minutos antes.

En el descuento tangana de rigor, por culpa de una fea entrada de Sergio Ramos a Messi, que aún encima se encaró con sus compañeros de selección del Barça, lamentable. Por cierto el Madrid en la segunda parte tuvo dos llegadas un tiro a las nubes de Benzema y una falta de Cristiano que pasó rozando el poste. Increíble la apatía de Benzema, un jugador que costó 36 millones de euros, y luego Soldado y Negredo no valen para jugar en el Madrid, yo no entiendo nada.

Por lo demás, ya sabéis tonterías como el paripé de Guardiola con Cristiano de la primera parte o el de Messi con Carvalho; cosas que quedan en el capo como dicen los argentinos y que entretienen al personal.

domingo, 28 de noviembre de 2010

Esbarón no Toralín

O desexo do Celta de acadar unha victoria que os achegase na clasificación ó Betis terá que agardar, canto menos, 7 dias mais. Un empate e grazas nun partido malo de principio a fin, por parte do Celta especialmente, aínda que gozou de ocasións boas abondo para rematar inclinando a balanza cara o seu lado.

Foi a Ponferradina o equipo duro na casa que leva amosando toda a tempada, cun xogo físico, directo e de velocidade. Mostra de isto foi que saíron aplastando ó Celta dende os minutos inicias, comezando fortísimo cun tiro ó pau e os conseguintes 2 rexeites marrados ante Falcón, cando a maioría dos 7.500 espectadores que ateigaron O Toralín ainda non rematara de sentarse nas suas localidades.

O Celta semellaba estar aínda frio, a Ponferradina dominaba sen oposición e pechou ó Celta a sufrir no seu campo, un tiro de Olmo tras regatear a Falcón foi detido no último intre por Hugo Mallo, quen deslizándose, e co covado pegado ó corpo, desvia a corner, estragando a mellor ocasión dos locais para adiantarse.

O Celta non entrou no xogo nesta xélida noite deica case o minuto 40, cando un chut sen moito tino de De Lucas levaba por vez primeira perigo á porteria dos do Bierzo. Na seguinte xogada é David Rodríguez quen ten todas as de marcar pero marra finalmente ante un Ian Mackay que fixo a primeira parada das moitas que faría ó longo do partido, nunha auténtica demostración da sua calidade baixo os paus.
Tra-lo descando, a intensidade local decreceu e o aburremente foise incrementando. Dominio claro á vez que esteril por parte da Ponferradina que non acadaba xerar ocasión claras de gol, rachado esporádicamente con algunha contra celeste, a primeira tras unha boa xogada na que de De Lucas sirve de costas e co tacón a David Rodríguez despistando ós centrais e deixandoo só pra que inicie carreira en solitario no ultimo cuarto de cancha, encare a Mackay e dispare completamente ó corpo do gardamallas, sendo novamente o ex do Deportivo B quen lle leve o pulso no 1 contra 1.

Minutos mais tarde sería un recén entrado Joan Tomás quen, con feble pero malintencionado testarazo permita un novo lucemento do porteiro local. De aqui ó final, a Ponferradina seguiría dominando o balón e o Celta contraatacando e malgastando ocasións, pero o marcador xa non se movería do 0-0 inicial.
Houbo que lamentar a lesión muscular de Hugo Mallo que semella levaralle ó menos 3 semanas para superar, foi substituido por un sobrio Murillo, troco obrigado que seguramente fixo que non puideran entrar finalmente a parella Abalo-Aspas, un bo xeito se cadra de abrir o campo.

Protagonismo dos porteiros en todo o encontro, a cotío síntoma dun mal partido, como así foi... partido para esquecer do resto de xogadores celestes en xeral, especialmente no tocante a David Rodríguez, negado na finalización e que estragou varias boas ocasións.

Con todo, bo partido da Ponferradina que segue amosando que no que respecta ós partidos da casa, é un rival pouco desexable. O Celta vaise do Bierzo cun puntiño nun campo ó que en principio chegaba de favorito pero no que rematou sendo bastante inferior todo o partido, e no que nen sequera soubo aproveitar as poucas pero claras ocasións que tivo para marchar como fan os grandes equipos nos malos partidos, aproveitar o mínimo esforzo para escapar cun botín moito maior ó merecido no terreo de xogo.

jueves, 25 de noviembre de 2010

En Braga siguen soñando.

Ayer asistimos quizás al duelo más importante de la historia del Sporting Clube de Braga hasta el momento, ya que su victoria sobre el Arsenal les hace soñar con la clasificación para la siguiente ronda, aunque no lo tienen fácil, porque dependen de golear a domicilio al Shakhtar Donetsk (deberían de ganar 0-4, ya que empatarían con los ucranianos a puntos pero éstos ganaron en Braga 0-3) o de que el Arsenal no gane en casa al Partizán, y el Braga gane en Donetsk. Difícil papeleta le queda al equipo dirigido por Domingos Paciencia.

El partido comenzó como se esperaba con un fútbol control total por parte del Arsenal, y con el Braga bien cerradito atrás, con las líneas bien juntitas y esperando una oportunidad de montar alguna contra que le diera una alegría. De hecho el Arsenal dispuso durante los primeros 30 minutos de las mejores ocasiones, con entradas por banda de Walcott o Wilshere, que o bien sus tiros no terminaban entre los tres palos o sus centros no conectaban con Bendtner (muy desasistido todo el encuentro y con una actitud muy apática), Rosicky o Cesc. Arsene Wegner apostó por un once con muchos cambios, lo que quizás hizo que el equipo no llegará con claridad a los últimos metros, en cambio el Braga salió al campo con su once de gala, un equipo que se basa en el trabajo en conjunto y donde no sobresalen estrellas. A partir de esa media hora demoledora del Arsenal que apenas inquietó la portería defendida por el brasileño Felipe, el Sporting Clube de Braga se estiró un poquito e inquietó en dos ocasiones la portería defendida por Fabianski (recordemos que Almunia está lesionado), en la primera en una falta lateral botada con mucha intención por Luis Aguiar (mediocentro con mucha calidad) que Eboué desvió a córner, y la segunda un latigazo de Lima (delantero rápido con buen disparo, que se cargó al Sevilla en la vuelta de la previa) que se marcha por muy poco, rozando el palo izquierdo de la portería. Así llegamos al descanso con un 0-0 en el electrónico.

La reanudación más de lo mismo, con un Arsenal volcado en ataque pero sin demasiada mordiente arriba, y con el Braga esperando una contra que le diera la victoria. No tuvo ocasiones claras el equipo londinense en esta segunda mitad, y además la diosa fortuna no le sonrió demasiado, ya que en el minuto 70 de partido, en un balón largo al área pequeña, Cesc intenta bajarla sin éxito y se rompe pidiendo el cambio. Wegner aprovecha y cambia su rácano dibujo con un solo punta y saca a Nasri por el español, pasando de un 4-5-1 a un 4-4-2. Pero en 5 minutos más se cansa de la apatía de Bendtner y lo saca dando entrada al marroquí Chamakh; pero el equipo seguía sin culminar su dominio en los últimos metros. Sólo se puede destacar un par de faltas en el borde del área que se fueron fuera por poco. Wegner sigue apostando por el ataque y da entrada a Carlos Vela por Walcott, cambiando el sistema por segunda vez, ahora un 4-4-3; pero ni así. Domingos Paciencia en cambio sigue apostando por su 4-5-1, que no era otra cosa que un 4-4-2, donde Matheus actuaba como falso enganche teniendo movilidad allí donde creía que podía aportar peligro. A falta de 10 minutos para la conclusión Paciencia realiza un cambio que sería fundamental, saca a Lima, ya que el delantero había hecho un trabajo de mucho desgaste, y mete a Elton, otro delantero pero este más estilo “tanque” de los que fija a la defensa. Y tres minutos después de saltar al campo, caza un rechace en medio campo, y como si tuviese ojos en la espalda mete un pase entre líneas tirado a la banda izquierda donde salía como una bala Matheus, que se planta sólo delante de Fabiansky, al que bate con mestría y sangre fría con un tiro colocado a la escuadra izquierda, 1-0. Cuando ya todos pensábamos que el partido quedaba así, el árbitro se traga un derribo clarísimo de Elderson a Vela, en el que además es amonestado el mexicano. Además el Arsenal acabó con 10 el partido porque en el 89 Eboué es cazado literalmente por Vandinho, que lo manda a la caseta lesionado. Y en el descuento lo mejor y la fiesta en la grada; corría el minuto 93 y con el Arsenal volcado en ataque en un córner, el balón lo despeja la defensa y le vuelve a caer a Matheus que sale como una flecha hacia la portería, pero como ya estaría cansado es alcanzado por tres gunners de los que consigue zafarse a la vez con una genialidad muy técnica y fusila a Fabiansky metiendo el balón por la escuadra, 2-0.

Matheus, delantero brasileño que costó al Braga 300.000 euros, fue para mí la figura del partido, en breves le dedicaré un post, porque lo considero un jugador interesante, y no por este partido, ya que lo he visto más veces en directo.

Y eso fue todo, nos lo pasamo genial, y la gente en Braga se alocó como nunca, una lástima el aspecto desangelado de la grada con media entrada; pero es que los precios eran desorbitados. Dar las gracias a nuestro amigo Diego, ya que sacó las fotos que ponemos en el post. Y os dejo la que creo es la imagen del partido, el momento donde Cesc abandona el cambio y Wegner parece no verlo claro.




martes, 23 de noviembre de 2010

Non deixamos de soñar.

Por fin un horario como os de antaño no coliseo vigués para ver un partido de liga, por fin as benditas 5 da tarde de Domingo; aínda que na redacción nestes últimos anos gústanos bastante o ires a Balaídos os Sábados despois de xantar.
Presentábase en Vigo o Albacete Balompié, unha escadra moi necesitada de puntos para intentares huir da zona baixa da clasificación, e diante un equipo celtiña que tiña que gañar si ou si, se non quería deixar escapar unha boa oportunidade para recortarlle puntos ó Betis e seguires na parte alta da clasificación.
E non comezou mal o partido para os vigueses, que na primeira ocasión da que despuxeron no minuto 2 de partido marcaron o 1-0; foi nunha xogada na que David Rodríguez recibe un pase entre liñas, regatea o seu defensor e por último encara a ó costarricense Keylor Navas e bateo por baixo. A partires de aquí chegaron os mellores 30 minutos do Celta no que levamos de tempada, unha media hora espectacular con chegadas de todo tipo, cun Albacete totalmente desbordado. O xogador máis activo neste tempo foi De Lucas, que dispuxo de tres disparos moi perigosos, e quizáis no que menos opcións tiña de marcar, xa que non tiña ángulo, mandou a pelota contra o poste. Tamén estiveron moi activos Álex López e Trashorras; pero en ningunha destas xogadas o Celta matou o partido. Así que o Albacete estirouse un pouquiño nos últimos 15 minutos, xa que o Celta baixara o ritmo de partido, e empezou a inquedar a meta defendida por Falcón, os ataques eran moi tímidos, pero no minuto 36 de partido aparecue unha vez máis o colexiado para asubiar unha pena máxima máis que discutible. Nun corner botado pola esquerda da portería de Falcón, o balón vai cara o borde da área, De Lucas e De La Cuesta forcexean e o colexiado pica e pita penalty. Abengózar executa maxistral a esquerda de Falcón, que aínda que fixo unha estirada de mérito non puido facer nada, 1-1 no taboleiro. De aquí o descanso pouco fútbol.

O Celta incluso coas baixas dos laterais, non estaba a sufrir en demasía na defensa, xa que tanto Murillo coma Vñictor Vázquez cumpliron extraordinariamente.

Na segunda metade, o Celta empeza renqueante sen ideas; ata que Paco Herrera decide ires a polo partido; así en catro minutos deu entrada ós xogadores máis incisivos que tiña no banco. Dende o 60 ata o 64 entraron neste orde: Dani Abalo, Joan Tomás e Iago Aspas, por Víctor Vázquez, López Garai e De Lucas. A xogada saeulle perfecta o técnico catalán, e ademáis veu acompañada ós poucos minutos pola expulsión de De Lerma por un entradón por detrás a Trashorras, en Albacete dirán que para compensar, pero xa tocaba que axudaran ó Celta un pouco; ademáis tamén nos primeiros intres da segunda amosoulle cartón amarelo a David Rodríguez por un covadazo que recibeu él.
Así cun Celta volcado ó ataque e con forzas novas debido ós tres trocos, chegou o 2-1. Foi no minuto 75 de encontró nunha triangulación na que participan Trashorras, David Rodríguez e Joan Tomás. O Celta segiu atacando, e o Albacete xa estaba moi canso polo esforzó feito e non daba coa tecla do ataque; así no 89 unha boa internada pola dereita de Iago Aspas, este chega á liña de fondo e saca un centro para que remate totalmente só Trashorras no segundo pau dun cabezazo perfecto e colocado, 3-1.

O Celta logra despois de 5 xornadas unha victoria merecida.

martes, 16 de noviembre de 2010

El gol número 71.

Hace días toda la prensa deportiva mundial se hacía eco de una noticia triste para el planeta fútbol, Pippo Inzaghi decía adiós a todo lo que resta de temporada por una lesión de rodilla, concretamente “lesión del ligamento cruzado anterior asociada a una lesión del menisco externo de la rodilla izquierda ”. Este hecho sumado a que el Pippo tiene ahora 37 años (increíble) ha disparado la rumorología sobre su posible retirada de los terrenos de juego, algo no corroborado ni desmentido ni por el propio Pippo ni el A.C. Milan.

Filippo Inzagui se trata de un delantero oportunista y batallador como pocos han existido, pero lo que le hace tan especial es su idilio con el gol, y sobre todo en las grandes citas y partidos importantes, donde no suele fallar. No se caracteriza pues por su gran técnica ni rapidez, que suple con colocación y olfato goleador; con que no esperen ver en el video que les dejo en este post goles increíbles, sino más bien toda clase de remates y desmarques. En su carrera destapó su faceta goleadora sobre todo en Milán y Juventus, pero también jugó para Parma, Piacenza o Atalanta (desarrolló toda su carrera en el Calcio), además también ha sido internacional por Italia proclamándose campeón del mundo en 2006.

Pippo es actualmente el máximo goleador de todas las competiciones europeas con 70 goles, gracias a los dos que le marcó al Madrid (ya dijo Mourinho en la previa que era al jugador que más temía), con que se desmarcó de Raúl que una semana antes lo había empatadao. Lo normal sería que el Pippo perdiera el récord en breve en manos de Raúl o Van Nistelrooy, jugadores en sus últimos momentos, pero que son bastante más jóvenes que SuperPippo.


Creo que un luchador nato como Pippo no se merece una retirada como esta, sino más bien en la cancha, por eso muchos de nosotros seguimos esperando el gol número 71.