lunes, 17 de enero de 2011

Pouco fútbol en Balaídos

Presentábase o Celta, o Sábado en Balaídos, coas gañas de mantela racha positiva que leva neste 2011, pero enfrente tivo a un rocoso conxunto que lle puxo as cousas complicadas, o Xerez.

Paco Herrera sacou un once inédito marcado polas sancións que carrexaba da xornada anterior, Vila e Hugo Mallo; así fixo debutar a Víctor Vázquez e apostou pola parexa de centrais Ortega - Catalá; o resto os habituais do seu once tipo, Falcón baixo paus, Roberto Lagto no outro lateral, con López Garai e Bustos na contención, Álex López e De Lucas nas bandas, Trashorras de enganche e David Rodríguez en punta.
O partido comezou co Celta levando o control do xogo e un Xerez exercendo unha gran presión no medio do campo, o que impedía que o balón circulase con fluidez no bando celeste e polo tanto entraran en xogo Álex López, De Lucas e Trashorras. Así con este panorama o conxunto vigués despuxo de moi poucas ocasións na primeira metade, e as primeiras do partido foron para o equipo andaluz.

Ó cuarto de hora de comezalo encontro Jose Mari enmudecía Balaídos cun remate cruzado dentro da área que marchou lambendo o poste, o ex do Milán controlou moi ben un balón que lle serviu Óscar Díaz (ex-celeste) dende a dereita, e dez minutos máis tarde o propio José Mari mandou un potente disparo dende fóra da área que se marchou por alto.

Pero se algo diferencia a este Celta do de tempadas anteriores é que con moi pouco consegue marcar; así na primeira ocasión claras dos vigueses, éstes conseguen o 1-0; a xogada naceu dunha falta algo escorada cara o lado dereito que colga Trashorras, Catalá prolonga no corazón da área e De Lucas libre de marca consegue o tanto, era o minuto 33; neste tipo de xogadas vese a boa mán de Paco Herrera coa estratexia. O gol foi un lastre moi pesado para os andaluces, que non souberon reaccionar, e case levan outro máis pa caseta se nun libre directo maxistralmente sacado por Trashorras o balón en vez de petar na cruceta petara nas mallas da portería defendida por Chema, que nada podía facer nesa falta.
O fútbol exhibido por ambos conxuntos neste primeiro tempo foi insulso e aburrido po espectador, xa que concentrábase na meirande parte no medio do campo e apenas xeneraron ocasións de gol.

Na reanudación os homes de Javi López sairon a polo partido, esas gañas traducíronse nun dominio da posesión do balón abrumadora por parte dos andaluces, e un Celta agazapado atrás esperando matalo partido á contra. quizáis esta actitude foi a que fixo que os vigueses non se levaran os tres puntos.

Pero no 55 empezouse a trunca-lo plan para os vigueses, xa que se produce a lesión de Roberto Lago, e Herrera decide dar entrada no seu posto a Dani Abalo, xa que no banco non dispuña de laterais (Murillo lesionado e Mallo sancionado), este troco levou o corpo técnico a retoca-lo debuxo disposto no campo, debido a pouca disposición de Abalo para defender, así 15 minutos despois sacaron a David Rodríguez e deron entrada a Túñez, algo insólito esta tempada nos celestes xogar con defensa de 5, 3 centrais e 2 falsos laterais.

Aínda asi con este panorama o dominio dos andaluces non se traduciu en ocasión algunha, pero rondaban moito polos dominios de Falcón. De feito as mellores ocasións do segundo tempo foron celestes, así nunha contra ben levada por Dani Abalo e Bustos, o arousano asiste dende a dereita cara a frontal da área onde chega Álex López que con todo o seu favor manda un disparo moi alto. E no 74 nun calco do libre directo da primeira parte Trashorras volve manda-lo balón á cruceta da postería azulina.

Paco Herrera quizáis para darlle máis consistencia ó medio campo olívico deu entrada no 80 a Michu por Trashorras, pero non funcionou xa que o Xerez levaba o mando do encontro e tiña ó Celta moi metido atrás.

Así no 90 nun balón colgado á frontal da área viguesa por Héctor Font, peinouno Jose Mari que lle gaña o salto a Catalá, Bermejo rouballe a posición a Ortega, controla e bate a Falcón por baixo, 1-1.

Quizáis o Xerez, por ocasións non mereceu o premio do empate, pero polo xogo desplegado no segundo tempo, no que sempre rondou a portería defendida por Falcón, pareceume un resultado xusto. O Xerez ademáis conseguiu desbaratar o medio campo vigués cunha boa labor na presión dos seus puntas e medios, personificando esta labor en Bermejo, José Mari, Óscar Díaz, Redondo e Héctor Font.

Comentar tamén o correcto partido realizado polo debutante (na tempada) Víctor Vázquez. E a maiores dicir que tamén voltou polo coliseo vigués Edu Moya, quizáis o peor dos visitantes.

jueves, 13 de enero de 2011

Copa de Asia - Qatar 2011

Esta semana ha comenzado la Copa de Asia de naciones, la equivalente a la Eurocopa en Asia. En "or-said" os mantendremos puntualmente informados de todo lo que ocurra en esta competición, tal y como venimos haciendo con todas las grandes competiciones del balompié internacional.

Esta edición se celebra en Qatar, y resulta una buena prueba de lo que nos encontraremos en el mundial de 2022, empezando porque la copa se celebra en Enero debido a las altas temperaturas. Una curiosidad que aplica en esta competición la AFC (Confederación Asiática de Fútbol) es que el campeón (Irak), el segundo (Arabia Saudí) y el tercero (Corea del Sur) de la edición anterior se clasifican directamente, así como los campeones de la Copa Desafío AFC de las ediciones 2008 y 2010 (India y Corea del Norte); esta última copa es una oportunidad para las 20 peores selecciones del continente ya que son quienes participan en dicha copa, pero con la condición de que luego no pueden participar en la fase de clasificación como hacen el resto. A todos estos participantes hay que añadir a Qatar como país organizador.

Los favoritos creemos que serán Japón, Corea del Sur, Australia e Irán, aunque sin descartar en un segundo escalón a Arabia Saudí, Uzbekistán y China; y como posibles sorpresas Qatar, Irak y Corea del Norte.

Con todo esto los grupos quedaron de la siguiente manera:

- Grupo A: Uzbekistán, China, Qatar y Kuwait.
Este grupo se presenta complicado, debido al potencial similar de todos los contendientes, quizás Kuwait este un escalón por debajo con respecto a las otras tres escuadras; y Qatar se encontraría un poco por encima debido a su condición de anfitrión.
A día de hoy ya se han disputado dos jornadas del grupo, y nos encontramos con Uzbekistán clasificado (ganó a Qatar en el partido inaugural 2-0 y a Kuwait 2-1) con 6 puntos para la siguiente fase. Mientras que China y Qatar se encuentran empatados a 3 puntos y Kuwait como farolillo rojo con 0 puntos.
La lógica nos indica que Qatar y Uzbekistán pasarán a la siguiente fase, pero en fútbol nunca se sabe, sobre todo después de que Qatar se impusiera a China 2-0.



- Grupo B: Jordania, Siria, Japón y Arabia Saudí.
En este grupo se ha producido la gran sorpresa del campeonato hasta el momento, la eliminación de Arabia Saudí del torneo después de sendas derrotas 1-2 contra Siria y 0-1 contra Jordania; algo impensable en el pasado. La derrota 2-1 ante Siria en la primera jornada supuso además la destitución del selecccionador saudí, el portugués José Peseiro (trotamundos del fútbol, que incluso llegó a ser segundo de Queiroz en el Real Madrid) debido entre otras cosas a la no clasificación para el mundial de Sudáfrica.
Hay que felicitar además el buen hacer en el grupo de Siria y Jordania, ya que hasta el momento siguen en la pelea por la clasificación, sobre todo teniendo en cuenta de que se trata de selecciones con un nivel muy bajo ya no sólo a nivel mundial sino también en la confederación. Jordania le arrancó un empate a unos a Japón en la primera jornada y Siria en la segunda perdió por 2-1 contra los nipones teniéndolos contra las cuerdas durante gran parte del partido. Así pues jordanos y sirios se jugarán su pase en la última jornada en un duelo fraticida, si Japón cumple con el guión de ganar a los saudíes, que se encuentran en horas muy bajas.
Comentar además el pobre papel de la selección nipona, que con un plantel con jugadores emigrados a Europa no es capaz de solventar sus partidos con autoridad, de momento.




- Grupo C: Australia, Corea del Sur, Bahréin e India.
En este grupo se encuentran a mi juicio las dos selecciones con más posibilidades de salir campeonas, Australia y Corea del Sur; además se encuentran en un grupo en el que no creo que ni India, para la que ya es un premio estar en la fase final, ni Bahréin serán rivales.
Con una jornada disputada nos encontramos con una Australia que a medio gas goléo sin problemas a India por 4-0. En el otro encuentro Corea solventó con autoridad su partido 2-1, pero el gol de los árabes llegó a falta de 3 minutos para el final en un despiste defensivo.
Al cierre de este comentario, Australia y Corea empataban 1-1, a falta de 15 minutos para la conclusión del partido. Hay que decir que ambas escuadras se presentan con todas sus figuras europeas como Park, Cahill o Kewell.



- Grupo D: Irán, Corea del Norte, Emiratos Árabes Unidos e Irak.
Con una única jornada disputada en este grupo, creo que el gran favorito para pasar es Irán (con sus estrellas Nekouman y Masoud en el bloque), y la otra plaza saldrá de cualquiera de las otras selecciones, ya que el nivel entre ellas es parejo aunque quizás la clasificación mundialista de los norcoreanos les dé ligera ventaja.
De momento Irán derrotó a sus vecinos irakíes por 2-1, remontando en la segunda parte; y los norcoreanos y los emiratíes empataron 0-0. Veremos que nos depara el grupo en jornadas venideras.


Bueno hasta aquí lo que ha dado la copa hasta el momento, prometemos informaros de lo que ocurra en el resto de jornadas de grupos en cuanto termine dicha fase, y además antes os prometemos un análisis con las sorpresas y jugadores más interesantes. Os animamos a votar en la encuesta para saber quién creéis que será el campeón.
Como no hemos encontrado un vídeo de los mejores goles os hemos dejado las derrotas de Arabia, la goleada de Australia, el partido inaugural y el duelo de máxima rivalidad Irak-Irán.

Bajón de Oro 2010

Lo que ha sucedido este año con la concesión del premio más importante a nivel individual del mundo del fútbol, ha sido lamentable. ¿Qué premia exactamente el balón de Oro? ¿al mejor del año? ¿una trayectoria? ... nadie lo sabe y pocos lo comprenden. Lo que está claro es que no es justo que Messi (del que nadie duda es el mejor jugador del mundo) haya ganado el galardón este año, ya que jugadores como Xavi, Sneijder o Forlán merecían el premio mucho más que el argentino; ya que sus trayectorias con sus clubs y sus selecciones durante el 2010 fueron increíbles y la aportación de estos jugadores fue fundamental en los logros de dichas escuadras.
Pero repasemos que es lo que ocurre para entender el por qué ha ganado Messi. Desde este año la FIFA y la revista France Football han unificado sus premios anuales, el balón de oro y el ahora extinto Fifa World Player, dando como resultado el FIFA Ballon d´or. Al realizar esta unificación, han tenido que unificar también el sistema de votación y de elecciones; así en este premio participan tanto los corresponsales de la revista francesa como los entrenedaroes y capitanes de las distintas seleciiones adscritas a la FIFA. Así de este compendio sale el resultado; por parte de la revista francesa el ganador hubiera sido Sneijder (resultado a mi juicio justo, aunque creo que Xavi lo merecía más que nadie) y por parte de los entrenadores y capitanes de los equipos el ganador fue Messi; luego se aplica unos baremos a cada voto y así salío la clasificación final que todos conocemos. Conque el resultado está muy claro, y lo dijo Pep Guardiola, Messi ganó porque la mayoría de compañeros de trabajo así lo han querido, ya que el argentino arrasó entre los capitanes y los entrenadores, además de que en estas votaciones como en Eurovisión parece que hay pactos y amiguismos.

Así que la posible solución que debería de aplicar la FIFA para que esto no vuelva a suceder sería poner un comité encargado de la designación, teniendo en cuenta únicamente los méritos de los jugadores en el año que se va a evaluar, porque sino creo que Messi va a ganar 5 balones de oro seguidos o más.

Además, particularmente desde la redacción de "or-said" no nos gustan nada los premios individuales en este nuestro amado deporte ya que se trata de un juego colectivo, conque pensamos que este tipo de galardones deberían de entregarse a equipos en concreto y no a jugadores en particular.

También creemos que el gran triunfador de la gala fue el F.C. Barcelona ya que los tres finalistas son miembros de su plantilla, y la mayoría de los jugadores del once ideal de la FIFA también pertenecen a su plantilla.

Y si alguien se da cuenta, ahora a ver quién es el entrenador de chavales tan listo que trunca las aspiraciones de cualquier chaval diciéndole : "Tú no vales para el fútbol porque eres muy bajito"; simplemente que recuerde los jugadores del podio del 2010, quizás lo único salvable por parte de la FIFA.

lunes, 10 de enero de 2011

Cómodos na 2ª praza

Este ano 2011 non puido comezar mellor en casa Celta. Con case a metade do particular "tourmalet de xaneiro" cumprido, e a expensas do que aconteza contra o Xerez a vindeira semana, os celestes semellan afianzarse no 2º posto.

O Celta chegou co 11 de gala salvo a baixa de Alex por lumbalxia, cuberta cun mellorado Michu, e compretada coa incorporación tras sanción de Garai. Po-la banda do Elxe, tiñan a importante baixa do Ghanés Wakaso no medio campo, pero presentaba equipo con potencial, Vasco Fernandes foi das poucas alegrías do mal Celta do ano pasado, contan cun puñal na banda coma Palanca, un sólido Mantecón no medio e co talento de Kike Mateo enrriba. Sorprendeu que a referencia en ataque fora Bodipo coma titular en vez de Linares, e agardábase a entrada dun sempre perigoso Perera na 2ª metade, pero o técnico decantaríase á postre por correxir o erro de Bodipo e dar minutos a un Linares que, ó menos dende fora, semella superior a bondo a un Bodipo en horas mais baixas que nunca.

Comezou o partido cos 2 equipos algo pechados, sabedores da importancia de non perder o encontro. Os locais deron a primeira labazada a remate acrobático de Bodipo no min 15 que vai á cepa do pau esquerdo, e no 30 chut fortísimo de Palanca á porta dun Falcón que despexa ambas a corner no último intre cunhas magníficas estiradas. Un partido mais, e van xa 3 tempadas, amosándose coma un verdadeiro seguro de vida o gardamallas gaditano.

A mellor bagaxe ofensiva dos celtiñas na 1ª metade chegou por ambas bandas en botas dos laterais, gran partido en xeral coas aportación ofensivas nas subidas de Mallo e Lago, o primeiro cun perigoso centro que se envelenaba cara a porteria local, e o último autor do 1º remate directo con perigo ante a porta de Willy Caballero, outro dos grandes porteiros desta 2ª división, que desviaría o potente zurdazo do lateral do Calvario a corner.

O partido non tiña un dominador claro, e cando semellaba que iriamos ó descanso co 0-0, a sorte da semana pasada achegouse outra vez ó Martínez Valero cando Trashorras bota unha falta lonxana, recibe na area escorado á esquerda David Rodríguez quen, de primeiras e ante unha defensa ilicitana moi permisiba, tenta un centro coa perna mala ó segundo pau no que chegaba Michu, pero golpea a bola mais coa canilla que co interior e o balón remata coándose por alto sobre Caballero, achegando o 0-1 ó casilleiro.

Na 2ª metade, o Celta saíu decidido a pechar o partido, fixéronse co control do balón e comezaron a tocar e a combinar, canalizando o xogo por medio dun Michu moi acertado no reparto dos pases. E a piques estivo de acada-lo 2º tanto nun par de boas ocasións en botas de De Lucas e David que non chegaron a materializarse.

Nembergantes, o Elxe seguía a dar algún susto, a sendos tiros de Pelegrín e Mateo. Herrera troca a Trashorras por Joan Tomas como é habitual, buscando mais verticalidade e veocidade nas contras. A balanza inclinaríase de xeito definitivo cara os visitantes, e o gol da tranquilidade chegaría no 63. David combina en 3/4 de campo con Michu pero o balón ven moi alto, os asturiano loita a recuperación, e rouba ante 2 defensas do Elxe que unha vez mais non se entenden e deixan que o balón bote 2 veces diante de eles e Michu escape con el, plántase o "5" só na area e bate de bo tiro cruzado ó gardamallas, compretando o seu mellor partido neste ano, inda que ata o de agora o listón non o puxera precisamente alto.

Ós 71 minutos, Bodipo vaise á rua por 2ª amarela tras mal-finxir un penalti a bo centro de Vasco Fernandes. Lonxe de virse atrás, o Elxe tivo unha boa ocasión, e ós 73 minutos foi o recén entrado Linares (máximo goleador dos locais con 4 tantos) quen lanza un bo chut que finalmente vaise fora rozando o pau dereito de Falcón. O Celta mataba o partido case que na seguinte ocasión. No 76, De Lucas centra dende banda esquerda á area cara Michu que perde o cabezazo ante a defensa, o balón sae mal despexada ó canto esquerdo da area, recolle David quen sen pensalo bota un pase atrás ó que chega perfecto para chutar de fronte De Lucas e fusilar dende o borde da area, sentenciando o partido.

De aquí o final, o Elxe rematou coma un equipo desdebuxado, cun Vasco Fernandes por poñer un exemplo, que sendo lateral dereito, rematou no se sabe ben se coma mediocentro ou mesmo na mediapunta... incógnitas da desesperación en equipos volcados ó ataque cun home menos ante un rival que non deixa oco á sorpresa. A lamentar as tarxetas amarelas vistas por Jonathan Vila e Hugo Mallo, este último ó cometer penalti tras un choque con Linares, que transformaría éste maxistralmente no min 82. Tarxetas coas que cumpren ciclo ambos defensas e que ante a baixa de Murillo, suporá a bo seguro a principal dor de cabeza para Herrera de cara a confección do 11 inicial ante o duro partido contra o Xerez na fin de semana vindeira no estadio de Balaidos.

Con estes 3 puntos, un Celta que vense amosando compretamente convencido do seu potencial, acomódase na 2ª praza a 2 puntos dun Raio que rematou gañando no último intre nesta xornada, e recurta a só 4 puntos a desvantaxe co Betis, que amosa que tamén pode pinchar, un aliciente máis se cadra para sair a morder a xornada que ven na casa ante o Xerez e tentar achegárselle un pasiño mais ós verdibrancos. E deste xeito paseniño, vaise gañando convincentemente un posto no ascenso directo cara primeira división.

lunes, 3 de enero de 2011

O Mellor Agasallo de Reis

Os primeiros 3 puntos do ano acadounos o Celta no partido, se cadra, no que menos mereceu perder o rival en toda a tempada, ante un Raio Vallecano que deixou moi boa imaxe e que sen dúbida non mereceu un marcador final tan abultado.

Comezaba o encontro cun tiro lonxano de Hugo Mallo que a piques estivo de sorprender a Cobeño, mais sería só un espellismo xa que no Raio, moi volcado en ataque, eran sabedores de que tiñan que levar o mando do encontro dende o 1º minuto se querían manter ó Celta fora do encontro, e a boa fé que o acadaron. Co seu clásico 4-2-3-1, no que Javi Fuego é o cerroxo que lle aporta a Movilla a tranquilidade defensiva precisa para adicarse a mover o xogo, cunhas perigosísimas entradas por bandas por parte de Trejo e Piti, e cun Armenteros con liberdade de movementos para asociarse cun excelente Aganzo en punta, deixaron a un desidioso Celta en “or-said” durante case que toda a 1ª metade.

Os madrileños eran donos do encontro, e reflectíase nas ocasións, cun gol e 2 tiros ó longueiro en só 3 mins. O 1º tiro á cruceta de Armenteros no min 6, que foi o preludio ó gol de Coke que só tivo que empurrar a bola tras boa xogada combinativa do equipo, e cun 2º chut ó traveseiro nesta ocasión de Trejo antes dos 10 minutos de xogo.

O dominio do Raio foi incontestable, salvo se cadra cando rondabamos os 20 mins de xogo, cun bo centro de Trashorras que non atopa o remate axeitado de Catalá, pero a xogada foi boa e amosaba que o Celta quería espertar, nalgún caso concreto coma o de Michu de xeito literal, xa que foi ahí cando se comezou a ver que os galegos xogaban tamén con 11 no campo, cando o asturiano asistiu a un David Rodríguez que controla mal e que finalmente non é quen de batir a Cobeño. Pasado este pequeno bache o Raio retomou o control e comezaría o mal partido do árbitro, que anula de xeito cando menos riguroso un bo tanto de chilena a remate de Aganzo por presunta falta no control.

Os vigueses salvábanse de volta no minuto 40 cando Falcón fai a parada do partido a remate a bocaxarro de Aganzo na area cativa tras un corner, chegando ó desexado descanso cun Raio desquiciado polas ocasións desaproveitadas, que deixaron no marcador un 1-0 que en principio semellaba agasallo abondo para os celestes, que lles daba a ocasión de meterse no encontro na segunda metade cando ninguén que vira a primeira podía cree-lo atendendo ós méritos duns e doutros.

Consciente da boa oportunidade que se lle presentaba, o Celta saíu a morder cos mesmos 11 do inicio (e de toda a tempada, salvo o sancionado Garai) buscando a ocasión de que poidera soar a frauta e roubarlles a carteira ós locais. E fixérono tendo ó mando do equipo a un enchufadísimo (unha vez mais) Quique De Lucas, que foi letal entrando por velocidade unha e outra vez nas contras por banda dereita. Chapeau para a tempada deste xogador.

E nunha destas contras chegaría o gol do empate. De Lucas métese no area e recibe un bo centro de Michu, controla e nunha xogada moi enbarullada da que remata sacando un balón aereo moi vertical que, en boca de gol, non é atinado a despexar a corner por Arribas, que acaba batindo ó seu gardamallas.

E vaia que lle soaba a frauta ó Celta, que se non se podía maxinar empatando ós 3 minutos da reanudación tra-la mala 1ª parte amosada, menos podía pensar que antes dos 10 mins da segunda metade xa estaría por diante ó culminar David unha gran contra tras saque rápido de Alex levada por De Lucas, xusto despois dun penalti a Aganzo non pitado por un fora de xogo previo inexistente. Demasiado castigo para un Raio que semellaba noqueado, que non podía creer que estivera a perder 3 puntos que xa tiñan na saca, pero isto amósanos unha vez mais que os partidos nunca rematan ata que o árbitro pita e recolle o balón. Dende eiquí, o Celta tomou o mando con verdadeira autoridade por vez primeira no partido, control que xa non soltaría deica o final.

Paco Herrera, seguindo co seu habitual guión de sustitucións, trocou no 70 a Joan Tomás por Trashorras, se cadra sabedor que con el e Michu no campo é demasiada pasimonia, e fai falla alguén que meta maior intensidade no xogo para non perder o valioso botín acadado, como tantas veces acontecía en tempadas anteriores. O Raio tentouno dando entrada a un segundo dianteiro coma Delibasic en detrimento de Movilla, pero o Celta estaba moi ben posicionado.
O Raio recuperaba por partes o balón, pero cun dominio compretamente esteril, grazas unhas veces ó longueiro e outras a un sempre fiable Falcón que atallou unha perigosa dobre ocasión na area pequena. Os celestes seguían facendo dano nas contras, ata o punto de que no minuto 81 consumábase a mala sorte do Raio, que encaixaba o 3º gol de xeito acorde ó global do partido. Tras escapada en carreira de De Lucas de Amaya, este último racha fibras en plena carreira e deixa ó catalán dentro do area en solitario, asistindo así plácidamente a un David Rodríguez que chega xustiño e entre a duras penas e a trompicós, xa sen forzas e sen moito tino a verdade, remata coa perna mala metendo o balón na portería no último suspiro rozando a base do pau esquerdo. O dito, a sorte onte tíñalle alerxia á cor branquivermella.

De aquí o final, destacar só as testimoniais entradas de Abalo por David no 88 e sobretodo a de Papadopoulos no 91 por De Lucas, recibindo o grego así un pequeno premio ó seu constante traballo nos adestramentos, que de momento non soubo refrendar con gol algún, algo preocupante cumprido xa o seu 1º ano de celeste.

Unha parte para cada equipo, inda que curiosamente o Celta non rematou de deixar boa imaxe na sua. Mal partido do colexiado, moi sólido o de Falcón e decididamente gran encontro dun De Lucas que confírmase coma fundamental no que queda de carreira polo ascenso. Deste xeito, o Celta supera ó Raio en 2 puntos e é de momento 2º a 6 puntos do Betis, e visto o bo fútbol amosado neste encontro, preveese unha dura loita pola 2ª praza case que en exclusiva entre madrileños e galegos, salvo que os da beira do Guadalquivir rematen tirando a tempada polo chán nos vindeiros meses, cousa bastante improbable salvo que se confirmaran os peores agoiros sobre a posible debacle económica dos de Gordillo.

Semella claro por tanto, que de seguir así o decisivo mes de Xaneiro (no que haberá que visitar Elche, Cartaxena e Barcelona; e recibir ó Xerez) meteriámonos de cheo na loita polo 2º posto de ascenso directo, que cada xornada que pasa é mais un pulso entre os contendentes deste derradeiro partido vivido na mañá do Domingo no Estadio Teresa Rivero de Madrid.